pERFORMANCE
pROJECTS
2025, "#MAKESPACEFOR", STREET HARMONY PROJECT*, P_A_R_C**, PLEX
Πώς μπορούμε να επαναπροσδιορίσουμε τους δημόσιους, επαγγελματικούς, συναισθηματικούς και εκπαιδευτικούς χώρους, ώστε να χωράμε πραγματικά όλες, όλοι και όλα;
Μια multimedia πειραματική performance από έξι γυναίκες performers, που εξερευνά με τόλμη και ευαισθησία το θέμα των έμφυλων διακρίσεων.
Μέσα από τα εργαλεία της performance, του Playback Theatre και του Art Therapy, το έργο υφαίνει προσωπικές αφηγήσεις, στατιστικά στοιχεία, ποιητική γλώσσα και δυνατή σωματική δράση. Δημιουργεί μια DIY, βαθιά βιωματική εμπειρία που καλεί το κοινό όχι απλώς να παρακολουθήσει, αλλά να συμμετάσχει και να στοχαστεί.
*Το Street Harmony Art Residency είναι μέρος του ευρωπαϊκού project «Street Harmony: Theater Dynamics to Foster Intercultural Dialogue and Address Gender-Based Discriminations in the EURO-MED Area», υποστηριζόμενο από το πρόγραμμα Creative Europe.
**Η P_A_R_C είναι μια διεπιστημονική καλλιτεχνική κολλεκτίβα που διερευνά την πρακτική της performance μέσα από το φεμινιστικό βλέμμα. https://p-a-r-c.com/
2025, "Η σιωπή της Ιουλίας", Ιστορικό Μουσείο ΠΕΑΝ Καλλιθέας
[Η Ιστορία ως κάτι που βιώνεται]
Μια sitespecific πολυαισθητηριακή δράση, σχεδιασμένη για το Ιστορικό Μουσείο ΠΕΑΝ Καλλιθέας, η οποία διερευνά τη δυνατότητα της περφόρμανς να λειτουργεί στο μουσειακό περιβάλλον ως εργαλείο ερμηνείας και ως εναλλακτική, συμπληρωματική μορφή αρχείου που ενισχύει την ιστορική σκέψη και κατανόηση.
Η περφόρμανς εστιάζει στην αγωνιστική δράση της Ιουλίας Μπίμπα (1910-1943), μιας λιγότερο προβεβλημένης μορφής της Αντίστασης, η οποία ως μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Αγωνιζομένων Νέων (ΠΕΑΝ) συμμετείχε στην ανατίναξη των κεντρικών γραφείων της ναζιστικής Εθνικής Σοσιαλιστικής Πατριωτικής Οργάνωσης (ΕΣΠΟ) τον Σεπτέμβριο του 1942.
Δομημένη σε επτά “εικόνες”, η περφόρμανς διατρέχει στιγμές της ζωής και της δράσης της Ιουλίας φωτίζοντας τα εσωτερικά της κίνητρα, τις επιλογές και τις αξίες της, χωρίς να επιδιώκει την συμβατική αναπαράσταση των ιστορικών γεγονότων, αλλά την επιτελεστική τους ενεργοποίηση στο παρόν.
Μέσω της ενσώματης πρόσληψης του αρχειακού υλικού, της ενεργής εμπλοκής των επισκεπτών και της ενθάρρυνσης του κριτικού αναστοχασμού, προτείνει μια εναλλακτική μορφή δημόσιας ιστορίας, όπου η Ιστορία δεν προσεγγίζεται ως στατικό αφήγημα προς ανάγνωση, αλλά ως βιωματική διαδικασία που ενεργοποιεί δυναμικά τη σχέση χώρου, αρχείου, σώματος και μνήμης.
* Η περφόρμανς αποτελεί μέρος της διπλωματικής εργασίας με τίτλο "Η σιωπή της Ιουλίας: η περφόρμανς ως δημόσια ιστορία και μουσειακή αφήγηση"
2024, "Μια βαλίτσα γεμάτη τραγούδια", Κέντρο Έρευνας Μουσείο Βασίλη Τσιτσάνη, Τρίκαλα
[Ο περφόρμερ ως ζωντανό "εν κινήσει" έκθεμα]
Μια πολυαισθητηριακή περφόρμανς ειδικά σχεδιασμένη για το Μουσείο Βασίλη Τσιτσάνη, η οποία αρθρώθηκε γύρω από την ένταξη του σώματος στο μουσειακό περιβάλλον ως ζωντανό “εν κινήσει” έκθεμα για να παρουσιάσει τη ζωή και το μουσικό έργο του σπουδαίου μουσικοσυνθέτη.
Η δράση* επεδίωξε την οργανική συνάντηση και συνομιλία με την έκθεση και αξιοποίησε τις αισθητικές της δυνατότητες, προκειμένου να διαμορφώσει μια ζώνη σύνδεσης, έκφρασης και επικοινωνίας μεταξύ της έκθεσης, του μουσείου και των επισκεπτών.
* Η περφόρμανς αποτελεί μέρος της διπλωματικής εργασίας με τίτλο "Η ενσωμάτωση της τέχνης της επιτέλεσης στο σύγχρονο μουσείο και η επίδραση της στη μουσειακή εμπειρία".
2024, "1248-Περάσματα", EIGHT-ΤΟ ΟΧΤΩ
[Μια προσωπική τελετουργία μετάβασης]
“Όταν η νύφη έβγαινε στο κατώφλι του πατρικού της σπιτιού
τα όργανα έπαιζαν έναν λυπητερό σκοπό,
έκανε τρεις φορές το σταυρό της και έπειτα,
έσπαγε πάνω από το κεφάλι της ένα καρβέλι ψωμί,
το μικρότερο κομμάτι το έδινε πίσω στο πατρικό της για την παλιά της τη ζωή
και το μεγαλύτερο το κρατούσε μπροστά, για την καινούργια ζωή της που άρχιζε”
Aντλώντας έμπνευση από τον μακρόσυρτο μουσικό σκοπό με τίτλο ”Τίνος είναι η νύφη” που συνοδεύει τον αποχωρισμό της νύφης από την οικογένεια της λίγο πριν το γάμο, η περφόρμανς διαρκείας 1248-Περάσματα μετασχηματίζει το παραδοσιακό έθιμο της "κουλούρας του γάμου" από την Κεντρική Μακεδονία σε μια προσωπική τελετουργία.
Μέσα από μια επαναλαμβανόμενη σωματική δράση που αλλάζει την πλέξη και τη φορά των ινών της παράδοσης, η περφόρμερ κόβει στη μέση και παραδίδει το μισό αντίτυπο της πρώτης ποιητικής της συλλογής στον θεατή, σφραγίζοντας την παρουσία του στο τελετουργικό ως μάρτυρα, προκειμένου να συντελεστεί η υπέρβαση του παρελθόντος και η μετάβαση σε μια νέα “κατάσταση του είμαι”.
Η συμβολική δράση παράγει μια μεταιχμιακή συνθήκη όπου το ακίνητο τελετουργικό σώμα στέκεται με πίστη και εμπιστοσύνη απέναντι στη λυτρωτική, επιδραστική και μεταμορφωτική δύναμη της τέχνης, της τελετουργίας, της συνύπαρξης.
*Τα "Περάσματα" αποτελούν μέρος της ομαδικής περφόρμανς "Το προζύμι" που παρουσίασε η P_A_R_C https://p-a-r-c.com/2025/08/21/sourdough/
2020, "Η Νίνα στο Λυκαβηττό", Φεστιβάλ Λυκαβηττού
Με αφορμή τα ίχνη που έχει αφήσει η συναυλία της Νίνα Σιμόν το 1989 στον Λυκαβηττό,
στον τόπο και στη μνήμη , επτά σώματα έρχονται στον λόφο, ντυμένα τα «καλά» τους, σε ένα εορταστικό reunion με τον εαυτό.
Για 60 περίπου λεπτά δοκιμάζουν να μοιρασθούν την επανακατοίκηση του δημόσιου χώρου, χωρίς κανέναν άλλο προγραμματισμό. Με ένα κυπαρίσσι ωραίο να τέμνει τη θέακαι τα σώματα.
2019, "Γυναίκες σε πλυντήριο - αναταραχή αρχείου", Apparat Athen
Δομημένη μέσα σε ένα χώρο "αντρικό", ένα πρώην πλυντήριο αυτοκινήτων, η performance εξετάζει το γυναικείο φύλο ως δημόσιο λόγο και κοινωνικοπολιτική ταυτότητα στην Ελλάδα του σήμερα.
Επτά γυναίκες καλλιτέχνιδες διαφορετικών πρακτικών επινοούν δράσεις ασκώντας προσοχή στο φυσικό, συναισθηματικό, ψυχολογικό και κοινωνικό τους σώμα εξερευνώντας κάθε φορά την αντίληψη του χώρου ως πολιτισμική πραγματικότητα.
Με αφορμή και έναυσμα το βιβλίο του Δημήτρη Παπανικολάου “Κάτι Τρέχει με την Οικογένεια” (2018), η ομάδα θέλησε να εξετάσει τη γυναικεία και καλλιτεχνική ταυτότητά της ως αρχείο «που έχει μονίμως πρόβλημα. Η performance είναι ένα work in progress αυτής της παραστατικής πρακτικής έρευνας.
Έρευνα-Συντονισμός- Σκηνοθεσία: Άννα Τζάκου
Performers/Devisers: Αντα Αναστασέα, Δόμνα Ζαφειροπούλου, Μαρία Κώνσταντή, Γεωργία Νικολάου, Βασιλική Νομίδου, Ζωή Παπαδοπούλου, Ερατώ Τζαβάρα.
*Διαταράσσοντας τη θεατρική μονοτονία - «Γυναίκες σε πλυντήριο (αναταραχή αρχείου)» https://www.athensvoice.gr/politismos/theatro-opera/541308/diatarassontas-ti-theatriki-monotonia-gynaikes-se-plyntirio-anatarahi-arheioy/
2018, "Is this a story?", Quilombo Centro Cultural
[Είναι αυτό ιστορία ή απλά βλέπω πράγματα;]
“Δεν έχω λέξεις”
Ένα επιδαπέδιο παιχνίδι λεξιλαγνείας
Μια κάτοψη/προσομοίωση του σπιτιού μου από λευκές κόλλες Α4
Θα μπεις από την πόρτα ή απ’ το παράθυρο;
Μια δεκάλεπτη αναζήτηση λέξεων, κατοίκησε τον χώρο μαζί μου ή απλώς περιπλανήσου
Θα βγάλεις τα παπούτσια σου ή όχι;
Γράψε μια λέξη στα λευκά χαρτιά και άφησε την στο πάτωμα
Θα γίνεις παρατηρητής ή συμπαίκτης μου;
*Η περφόρμανς ήταν μέρος της ομαδικής παρουσίασης του εργαστηρίου Laboratory of live art and performance της Άννας Τζάκου
pERFORMANCE
pRACTICE
Η P_A_R_C είναι μια διεπιστημονική καλλιτεχνική κολλεκτίβα που διερευνά την πρακτική της performance μέσα από το φεμινιστικό βλέμμα.
Η μεθοδολογική μας προσέγγιση παραμένει σταθερά εξερευνητική, δίνοντας πρωταρχική έμφαση στη διαδικασία και στο γίγνεσθαι. Μέσα από την ιχνηλάτηση, τον πειραματισμό, τον δημιουργικό διάλογο με άλλα μέσα και επιστημολογικές παραδόσεις, επιδιώκουμε να συντονιστούμε με νέες μεθοδολογίες και αισθητικές που ανταποκρίνονται κριτικά και ενεργά στο σύγχρονο πλαίσιο: τις πολιτικές της ταυτότητας, την κλιματική κρίση, την αειφορία και τις δομικές παθογένειες στην οργάνωση της καλλιτεχνικής παραγωγής.
.jpg)
aBOUT
Η Γεωργία Νικολάου είναι ανεξάρτητη ερευνήτρια και περφόρμερ με σπουδές και πολυετή επαγγελματική εμπειρία στον χώρο των οπτικοακουστικών παραγωγών (Production Coordinator).
Είναι απόφοιτη του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού (BA) και κάτοχος δύο μεταπτυχιακών τίτλων από το Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο στη Διοίκηση Πολιτισμικών Μονάδων (MSc) και στη Δημόσια Ιστορία (MA).
Τα ερευνητικά της ενδιαφέροντα επικεντρώνονται στη θεωρία και πρακτική της περφόρμανς, στη μουσειολογία, στην προφορική ιστορία και στην έρευνα μέσω της τέχνης, με ιδιαίτερη έμφαση στη διερεύνηση της σχέσης μεταξύ συλλογικής μνήμης, αρχείου και επιτελεστικότητας στο πλαίσιο της δημόσιας ιστορίας.
Είναι ιδρυτικό μέλος της Performance Art Research Collective (P_A_R_C) και συντονίστρια της Ομάδας Προφορικής Ιστορίας Έδεσσας (ΟΠΙ-ΕΔΕ).
Την τρέχουσα περίοδο συμμετέχει ως περφόρμερ στο πρόγραμμα καλλιτεχνικής φιλοξενίας "Street Harmony: Theater Dynamics to Foster Intercultural Dialogue and Address Gender-Based Discriminations in the EURO-MED" και ως ερευνήτρια στο ευρωπαϊκό πρόγραμμα "ALICE: Breaking Barriers Women in Media Leadership / Empowering Women in Media Production".
